Revalideren is niet alleen fysiek, mindfulness en opnieuw beginnen.

Revalideren is niet alleen fysiek
Revalideren tijdens sport wordt vaak onderschat.
Alsof het alleen gaat om spieren, pezen en schema’s. Maar wat niemand je echt vertelt: revalideren is minstens zo’n mentale workout.
Sterker nog dát vond ik het zwaarst. Mindful? Nee. Mind-full.

Bevrijdingsdag 2018.
Alsof het gisteren was. Mijn eerste echte fietstrip naar de Ardennen, onder begeleiding van twee gidsen. Angst kende ik niet. 
Grenzen ook niet. Signalen van mijn lichaam? Die negeerde ik vakkundig. Ik ging door. Blessure op blessure.
Net hersteld van een gescheurde enkelband tijdens het WK Teakwondo. Precies op tijd hersteld voor een hardloopevent. En ja, ik rekende blessuretijd gewoon mee in mijn fietsschema. Want mijn jaarlijkse Strava-doel moest gehaald worden.

Mindful? Allesbehalve. Ik was vooral mind-full. Als een hamster in een rad: gas geven, niet stilstaan, doorgaan.
Tot je de bocht uitvloog. En het hele circus opnieuw begon. Stilstand was geen optie. Revalidatie afgerond? Mooi. En door.

Op naar Spa. Enduro trails rijden. Bovenaan de trail: adrenaline. Lijn bepalen. Opstappen. Remmen los. Gaan.
Mijn vaste uitspraak was: op hoop van zegen. Dat heeft me vaak gered. Dacht ik. Tot het moment dat ik tijdens een val letterlijk krak hoorde.
Een geluid dat je niet vergeet. Ik lag op de grond en durfde niet naar mijn been te kijken. Wat je niet ziet, bestaat niet… toch? Maar fietsen kon ik vergeten. Mijn knie werd direct dik en met een stok strompelde ik het bos uit.

Optimisme vs. realiteit
Drie weken later vertrok ik alsnog naar het Harzgebergte. Mijn eerste echte buitenlandse fietsreis.
Living the dream. Optimisme is mijn tweede naam. Tot de MRI liet zien dat mijn knie — in mijn woorden — kapot was. zeven maanden wachten op een operatie. Daarna: twee jaar revalideren.

“Twee jaar revalideren bleek geen tijdsaanduiding maar een levensles.” Twee jaar, zeiden ze. Ik dacht: ja hoor…

Stilstand als confrontatie
Sport was mijn uitlaatklep. Mijn identiteit En ineens; geen krachttraining, geen taekwondo, geen mountainbiken, geen hardlopen.
Alles viel weg. Ik viel stil. En precies daar begon het echte werk. Opnieuw leren lopen. Fietsen zonder trails. Mijn knie als graadmeter. Voeding aanpassen. Nog een keer onder het mes.

“Revalideren is niet teruggaan naar wie je was maar leren luisteren naar wie je nu bent.”

Mindfulness: van vechten naar samenwerken
Toen prestaties wegvielen, bleven alleen de kleine dingen over.
En juist die werden belangrijk.

De eerste meter zonder pijn. Een klein rondje asfalt. Een mini-trail op flats. Een dag zonder zwelling. Ik leerde opnieuw luisteren.
Mijn lichaam bleek geen tegenstander, maar een beschermingsmechanisme. “Mindful sporten begon pas toen Strava even niet meer meedeed.”

Hoe bijzonder is dat?
Die kleine stapjes bouwden iets op wat ik kwijt was geraakt: vertrouwen.
Niet vertrouwen in mijn prestatie, maar vertrouwen in mijn signalen.
Weer sporten maar anders Langzaam stapte ik weer op de fiets. Ver onder mijn oude niveau. Steeds opnieuw beginnen. “Hardlopen kun je vergeten,” zei de orthopeed. Ik ben eigen-wijs. En met mindfulness — loop ik weer. De sportschool veranderde. Bodybuilding verloor zijn betekenis. Taekwondo moest ik loslaten. Mountainbiken is altijd gebleven, maar in het begin te belastend voor mijn knie. En toen kwam de racefiets. Een sport die ik nooit had overwogen, maar die me liet bewegen binnen wat wél kon.

“Leiderschap begint waar je durft te luisteren naar wat je lichaam al weet.”

Mijn knie vertelt wat kan en wat niet. Ik luister. En daardoor ben ik al jaren blessurevrij. Ik hardloop mindful. Ik fiets lange afstanden.
En zonder dat ik het doorhad, haalde ik ruimschoots mijn ooit gestelde doel van 10.000 km per jaar. Met een knie met schroeven.
Niet door pushen maar door voelen.

Wat mindfulness mij leerde
Mindfulness bracht me terug in verbinding, met mijn lichaam én mijn hoofd. Niet: hoeveel kilometers moet ik nog deze maand.
Maar: naar welke plekken wil ik graag toe. Niet: doorzetten koste wat kost. Maar: afstemmen en opnieuw beginnen.
Dat is ook waar mijn werk vandaag om draait.

Herken jij dit?
Misschien herken je; altijd maar doorgaan, signalen negeren, prestaties boven herstel, bang zijn voor stilstand. Echte verandering begint niet bij harder trainen. Echte verandering begint bij stilstaan. Bij luisteren, bij bewustwording, bij samenwerken met je lichaam in plaats van ertegen te vechten. Misschien herken je iets in dit verhaal. Het doorgaan. Het negeren. De angst om stil te vallen. Dit verhaal is geen eindpunt.
Wat ik tijdens mijn revalidatie leerde, vormt vandaag de basis van mijn werk: Aandacht en in Verbinding.

Vanuit de Libell Methode onderzoek ik samen met anderen hoe je leert luisteren naar je lichaam, juist wanneer het kwetsbaar wordt.
Herken jij jezelf hierin? In het volgende verhaal neem ik je mee in de vraag:
Hoe ga je mindful om met blessures? Herken jij dit in jouw eigen sport of herstel. Deel gerust je ervaring.

Aandacht voor verandering, Focus op verbinding!

Wendy Hulsebosch | Mindfulcycling coach